 |
| Gazeta Wielkiego Xięstwa Poznańskiego 9.11.1846 |
W piątek, 6 listopada, członkowie i sympatycy Towarzystwa Przyjaciół Rogoźna spotkali się na Placu Karola Marcinkowskiego, aby upamiętnić 180. rocznicę śmierci Doktora, Żołnierza i Obywatela.
W spotkaniu uczestniczył także pan Marian Winiecki, fundator popiersia Karola Marcinkowskiego, które ma zostać odsłonięte na rogozińskim placu w roku 2027.
Lucyna Bełch oraz Przemysław Nowaczyk przypomnieli najważniejsze fakty z krótkiego, lecz niezwykle owocnego życia Karola Marcinkowskiego. Przybliżyli również mniej znane epizody z jego życia, przytaczając fragmenty listów i testamentu, a także relację prasową z uroczystości pogrzebowych, opublikowaną na łamach „Gazety Wielkiego Xięstwa Poznańskiego”.
Karol Marcinkowski nie był bezpośrednio związany z Rogoźnem, ale losy tego wybitnego
Wielkopolanina, ciężko chorego na gruźlicę, przywiodły go w 1846 roku do Dąbrówki Ludomskiej.
Do majątku swojego przyjaciela, Wiktora Łakomickiego, przybył pod koniec sierpnia.
Przeczuwając zbliżający się koniec, Marcinkowski z wielką starannością 31 sierpnia spisał swoją ostatnią wolę.
Warto w tym miejscu przypomnieć, że w tamtym czasie Sąd Ziemsko-Miejski dla powiatu obornickiego mieścił się w Rogoźnie, przy Nowym Rynku 9. Wzniesiony w 1838 roku budynek przejął funkcję dotychczasowego Sądu Pokoju. Dlatego właśnie tutaj, w październiku 1846 roku Marcinkowski przyjechał, aby złożyć swój testament.
"Spotkał go wtedy druh, Marceli Motty, i tak o tem spotkaniu opowiada:
»Przejeżdżając przez Rogoźno, w blizkości którego leży Dąbrówka, spotkałem go na ulicy, wracającego właśnie ze sądu, w którym testament swój złożył. Był bardzo zmieniony i wychudły, a oczy dziwnie mu się świeciły; nie widzieliśmy się bowiem od marca. Poszedłem z nim do oberży, gdzie konie jego czekały. Wypytywał się o szczegóły nowego zawodu, którego się chwyciłem, i rozmawiał tak o tem, jak o innych rzeczach, z pół godziny. Chwilami był poważny i rozczulony, chwilami żartował, a gdy się o jego zdrowie zapytałem, machnął ręką i rzekł: — O tem już nie wolno mówić! Przy pożegnaniu uściskaliśmy się serdecznie, a zrobiło mi się bardzo miękko, bo widziałem, że koniec z człowiekiem, a na takiego długo będziem czekali« "
Na zakończenie części "plenerowej" prezes Towarzystwa, Lucyna Bełch, zaprosiła wszystkich zebranych do siedziby TPR na kawę oraz własnoręcznie przygotowane owsiane ciasteczka „Karolki”, upieczone według przepisu zamieszczonego w książce Smaki i uroki Rogoźna.
Komentarze
Prześlij komentarz